Herkes bir başkasına bakıyor.

​

Onaylanmak için, anlaşılmak için, kendini tanımlamak için.

Başkalarının gözlerinde bir anlam arıyoruz. Kim olduğumuzu onların bakışlarında bulmaya çalışıyoruz. Oysa her bakış aynı zamanda bir yargıdır; her göz, bizi kendi hikâyesinin içine hapseder.

Bu yüzden kimse kendine bakmaz.

Birbirimizi izler, ölçer, karşılaştırır ve yeniden tanımlarız. Bir başkasının gözünde var olmaya çalışırken kendi görüşümüzü kaybederiz.

​

Sartre'ın dediği gibi, "Cehennem başkalarıdır."

​

Çünkü başkaları yalnızca insanlar değil, üzerimize yönelen bakışlardır.

Bu figürler aynı mekânda duruyor ama aynı dünyada yaşamıyor. Her biri başka bir yöne, başka bir kişiye, başka bir ihtimale bakıyor. Aralarındaki mesafe fiziksel değil; algısaldır.

Belki de insanın en büyük yalnızlığı, kimsenin kendine bakmadığı bir dünyada yaşamaktır.

Ve belki özgürlük, ilk kez başkasına değil, kendine bakabilme cesaretidir.